آزادگي

لمس تن تو، شهوت است و گناه 

حتي اگر خدا عقدمان را ببندد

 داغي لبت ، چهنم من است

 حتي اگر فرشتگان سرود نيكبختي بخوانند

 هم آغوشي با تو ، همخوابگي چرك آلودي است

 حتي اگر خانه ي خدا خوابگاهمان باشد

 فرزندمان، حرام نطفه ترين كودك زمين است

 حتي اگر تو مريم باشي و من روح القدس

 خاتون من!

 حتي اگر هزار سال عاشق تو باشم

 يك بوسه - يك نگاه - حتي

 حرامم باد

 اگر تو عاشق من نباشي .

بدین سان بشکند دائم سکوت مرگبارم را ...

 مثل كبوتران جلد اسيريد در قفس

پرواز را بهانه مگيريد در قفس

با يك دو مشت گندم و يك كاسه آب حوض

خو كرده ايد، خسته و پيريد در قفس

در سفره سياست شب رام گشته ايد

دلخوش به چاي و نان و پنيريد در قفس

خورشيد را به خلوت خود ميهمان كنيد

باروت غم كشيده ي تيريد در قفس

من چشمه را براي شما داد مي كشم

ترسم از آنكه تشنه بميريد در قفس

امروز تولد يكي از بهترين دوستاي منه . دوستي كه واسم خيلي عزيزه. بيشتر از اوني كه خودش فكر ميكنه.از صميم قلب اين روز رو بهش تبريك ميگم. و واسش بهترينها رو آرزو ميكنم. و اين يك بيت شعر كه كلي برام خاطره داره رو بهش تقديم ميكنم.

آشكارا نهان كنم تا چند         دوست مي دارمت به بانگ بلند

شمع خود را خاموش كرده ام

شب از پنجره باز به درون هجوم مي اورد

به نرمي در اغوشم مي كشد و دوست و برادرم مي خواند

هر دو بيماريم از غم غربت

هردو روياهايي پر احساس نقش مي زنيم

و نجوا كنان از روزگاراني دور سخن مي گوييم

از خانه ي پدريمان...

 آرزوهايم اين است،

نطراود اشك در چشم تو هرگز مگر از شوق زياد

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز

و به اندازه ي هر روز تو عاشق باشي

عاشق آنكه تو را مي خواهد، و به لبخند تو از خويش رها مي گردد

و تو را دوست بدارد به همان اندازه كه دلت مي خواهد.

سخني بگو

رفتن يگانه تصميم بي بازگشت قلب توست

يكروز عاقبت چونان ساعتي بي عقربه در زمان گم مي شوي

خاموش منشين اي دوست

چيزي

حرفي

سخني

به من بگو...

ادامه مطلب رو ببينيد!

دروغ مي‌گويي

تو زيباترين كلام را دروغ مي‌گويي

زيرا آنجا كه تو ايستاده‌اي جايي است درست در مركز دلهره‌ي من

دروغ مي‌گويي

تو زيباترين كلام را دروغ مي‌گويي

زيرا آنجا كه تو ايستاده‌اي

با تمام كائنات پيوند خورده‌اي

دروغ مي‌گويي

زيرا آنجا كه تو ايستاده‌اي

جايي است كه قرار بود وفا بايستد

دروغ مي‌گويي ...

... كلامي به اين سادگي

(دوستت دارم) را پنهان مي‌كني نمي‌گويي.

 تقديم به بچه هاي پرورشگاه

 بگو سلام خدا، سينماي من درد است                                                        

گريم چهره‌ي شب‌هاي من كمي سرد است

بيا كه زندگي‌ام يك پلان باراني است

خدا ! بليت ورودت هميشه مجاني است

طنين اسم پدر در صداي من مرده                                                                            

و قلب خواهر كوچكترم ترك خورده

بگو هويت پنهان من در اينجا چيست

و لاي لايي مادر در اين ديالوگ نيست

پلاك خانه ما عاقبت كجا گم شد

شناسنامه بي صاحبم چرا گم شد

ببين اشاره انگشت من به در مانده

در انتظار كسي مثل يك پدرخوانده

مداد مشق من اينجا نماي غم دارد

كتاب پرپر سارا انار كم دارد

خطوط دفتر خواهش كليشه‌اي شده‌اند

فرشتگان نوازش كليشه‌اي شده‌اند

بگو عروسك ذهنم دچار بد حالي است

و دست زخمي تنهاي قلكم خالي است

بگو ترانه احساس روي لب يخ زد

و شعر روشن فردا كنار شب يخ زد

سكانس كودكي‌ام قطعه‌هايي از درد است

بزرگسالي‌ام از واژه‌هاي ولگرد است

سكانس آخر بازي دلم مسافر شد

و فيلم در به دري روي پرده ظاهر شد

به سينماي من از غصه نقش آوردند

خدا ! تمام هنرپيشه‌ها چه نامردند.

پنجره واژه ايست زنداني، بين ديوارها اسير شده

آنقدر مانده سينه ي ديوار، تا كه غمگين و گوشه گير شده

پنجره پوستش ترك خورده، شيشه هايش كثيف و لك خورده

ابر! باران نبار، بي انصاف ... تا نبيند چه قدر پير شده

پنجره گفته بود مي خواهد رابط ما و آسمان باشد

سالها بسته مانده از آنرزو، بسته و خسته و حقير شده

پنجره از اصالتش دور است اشك هاي ستاره ها شور است

پشت قاب هميشه بسته ي او آسمان طرحي از كوير شده

پنجره گفته بود از ديوار خواسته بگذرد همين يكبار

گفته با خنده در جوابش كه : او براي همين اجير شده

***

ديشب از پنجره شنيدم او، قصد دارد كه خودكشي بكند!

ديگر از اين هميشه در تكرار، ديگر از زندگيش سير شده

پنجره قصد خودكشي ... اما، خود او خوب خوب مي داند

سر به ديوار و سنگ هم بزند، ديگر از او گذشته دير شده

پنجره سالهاست زندانيست، ساليان است رو به ويرانيست

ديگر از او گذشته ... دير شده، پنجره ... پنجره اسير شده.

به رنگ فطرت خاكي وجودت از خاك است

ولي نگاه بلندت به سوي افلاك است

زمان به خاك نشست از قدوم پرتپشت

تمام ثانيه‌ها در تحير روشت

من از ترنم يك انتظار مي‌گويم

و از غروب دلي بي‌قرار مي‌گويم

وجود من شده لبريز حس ديدن تو

تمام قافيه‌هايم شده نديدن تو

تو شاه بيت غزل‌هاي عاشقانه‌ي دل

براي ندبه‌ي جمعه تويي بهانه دل

غزل‌تر از غزل سبز روز آدينه

بزرگمرد جهان اي پناه ديرينه

                   همه‌ي تنهايي‌هاي من

نبودنت،

خاطره‌پرستي بود و التماس زمان

خودِ خودِ خواهش

يافتنت،

دوره‌گردي جهان بود و حسرت يك نگاه

خودِ خودِ خواري

آمدنت را،

لحظه لحظه

نفس نفس

قدم قدم

به انتظار نشستم

و

چشمانم به در سپيد شد

بودنت،

فسخ انتظار بود و قطره قطره گريه

خودِ خودِ شعف

و رفتن،

باشد براي بعد،

تازه‌ آمده‌اي،

قدمت مبارك.

                                              نياز

نان

نان

نان

در جستجوي نان بودن

در حسرت نان بودن

براي نان دويدن

چشمهاي خود را

حتي،

براي نان بستن

پا روي دستان ديگران، براي نان گذاردن

كاش مي‌شد به دور از خيال نان

حسرت نان

كاش مي‌شد بي‌نان حتي

تو را در آغوش كشيد

تو را بوييد، بي‌نان

تو را چشيد، به جاي نان

آخ اگر مي‌شد ...

اي امان از نياز.

                      روياي يك افليج

مي‌دوم،

مي‌پرم،

پرواز خواهم كرد

مي‌دوم

مي‌پرم،

پرواز خواهم كرد

روياي من، خواب آن پرنده بود كه بر فراز سيم‌هاي خار دار

ديوار بلند محبس بال مي‌گشود

مي‌دوم،

مي‌پرم،

پر باز خواهم كرد

اي كاش ...

آه كه خيال را، فرصت اتفاق نيست.

                     جايي همين نزديكي

                          چپ چشم

اي كاش، خطوط دستانمان سخن مي‌‌گفتند،

از دانسته‌هايمان

اي كاش،

چشم‌ها از احساس ما سخن مي‌گفتند

اي كاش، پاها مي گفتند؛

از آنچه بر ما گذشته است

« روزگاري كه پسِ پُشت نهاده‌ايم »

با اين چهره،

كدامين زن، عاشق من خواهد شد

گفتن من و

بي‌پاسخي او،

به ناگفتني ابدي مي‌ماند

بي او،

تقدير من،

« آزمون تلخ زنده بگوري است »

خواهرم مي‌گويد:

به خانه‌ي معلولين برويم

شايد عروسي ...

افسوس، ...

من چگونه بگويم،

كه من ...

كه او ...

اي كاش نگاه‌ها ...

سوگند به قلم

ـ كه قلم يقين من است ـ

نه، برايش نخواهم نوشت،

« مرا تو بي‌سببي نيستي »

اما، آنگونه عاشقانه‌اي خواهم سرود

چنان شاه غزلي خواهم گفت

تا او عاقبت روزي،

دست از كرشمه ...

و من،

ـ به شوق ـ

سراز گور ...

حتي با دست و پاي افليجم

حتي با چشم چپم

ـ كه قلم تمامي اعتقاد من است ـ