نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد؟

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش

که او یک ریز و پی در پی دم گرم چموشش را

بفشارد در آن بی هیچ فریادی

و خواب خفته را آشفته تر سازد

هنوزم حس باران خورده دارد این تنم

دست در دست شقایق انتظارت می کشم

کاش این جغد بد اقبالی ز بومم پر کشد

یا شبی تنها شبی جایی دگر را سر کشد

کاش تنها یک غزل با من تو را نجوا کند

پیچ از افکار این ذهن پریشان واکند

ای نیاز من تو هم پرواز کن از جسم و تن

تا شوی همراز من در این ره پر پیچ و خم

من نگشتم خسته از دنیا ولی سرگشته ام

دوش با کوچ شقایق زندگی را مرده ام

مرگ من هم عالمی دارد بسان زندگی

آه این غمگین ترین مرگ تن یک زنده است

عشق زمینی ناعادلانه تقسیم می شود

رویای من

چه حماقت قشنگی است.

تا فالی از قفس به در آرد

و اهدا نماید آن فال را به جویندگان خوشبختی

تا شاهدانه ای به هدیه بگیرد

پرواز...

قصه ی بس ابلهانه ای است

از معبر قفس!

 تا بركه جاي دولت خرچنگ مي شود

دل بي قرار ماهي بهرنگ مي شود

پنهان كنيد آينه ها را كه رجعتي است

انگار فصل سلطنت سنگ مي شود

تيغ از گلوي ترد هنر نيز بگذرد

بالاي دار قامت فرهنگ مي شود

مطرب بهوش، مرثيه ساز زمانه باز

با پرده هاي ساز تو در چنگ مي شود

اي چاووشان صبح گمان مي كنم شبي

قداّره ها به خون شما رنگ مي شود

باز آيد آن زمانه كه بي نام و بي نشان

گور من و تو بي خط و بي رنگ مي شود

اما چه باك زانكه چو آزاد ماهي ام

دريا براي ماندن من تنگ مي شود

جايي روم كه موج به گردم نمي رسد

جايي كه پاي تيغ شما لنگ مي شود

در ذهن خرقه پوش من آنجا خداي عشق

با نعره هاي سهره هماهنگ مي شود